Wat is nu precies ADHD / ADD?

De betekenis van de afkorting is: Attention Deficit ( Hyperacivity) Disorder of wel aandachtstekortstoornis ( met hyperactiviteit).

Hyperactiviteit hoeft niet in elke verschijningsvorm aanwezig te zijn. Bij een gecombineerde vorm kan ook impulsiviteit en onoplettendheid samen met hyperactiviteit voor komen.

Het hebben van AD(H)D is niet een ziekte die je opeens kan krijgen, de omgeving heeft er niets mee te maken en zeker niet de opvoeding! Het is een neurobiologische “stoornis”. Ik vind het zelf altijd lastig om over stoornis te spreken, hoewel je in de literatuur alleen maar over “stoornis”ziet spreken, zou ik liever spreken over een tekortkoming aan……..bijvoorbeeld concentratie, slagvaardig werken, in het omgaan met etc.

Het gedeelte van de hersenen dat bij ADHD en ADD zeker een grote rol speelt is het gebied dat we frontaalkwab noemen. Het is gelegen in het gebied van het voorhoofd en het werkt als een ‘filter’. Hier worden alle prikkels van buiten zoals geluiden, kleuren en geuren opgevangen en op hun belangrijkheid beoordeeld. Onnuttige informatie wordt hier onderdrukt. Alleen de waardevolle informatie wordt van cel naar cel doorgegeven met behulp van “elektrische stroompjes” die worden aangestuurd door de neurotransmitters. De neurotransmitters bestaan uit een chemische stof die het mogelijk maakt om informatie van zenuw naar zenuw over te brengen. Een zenuwcel die informatie doorgeeft wordt ook wel neuron genoemd.

Hoe werkt dit nu precies?

Een neuron wordt geprikkeld en wil de prikkel doorgeven aan zijn buurman-neuron. Hiervoor komen neurotransmittermoleculen vrij in een soort spleet die we de synaps noemen. Hiermee wordt de afstand naar het volgende neuron overbrugt waar de neurotransmitter zich bindt aan de receptor of wel de ontvanger  van het volgende neuron. Zo kan informatie worden doorgegeven naar die gedeelten van de hersenen waar het wordt verwerkt.

Bij mensen met AD(H)D werken de receptoren ( ontvangers van de cel) vaak niet goed. Dat wil zeggen: het filtersysteem dat de mens instaat stelt om allerlei informatie te scheiden in belangrijk en in onbelangrijk werkt dan niet goed. Zo wordt er te weinig ‘waardeloze’ informatie onderdrukt in de frontaalkwab met als gevolg dat de echte belangrijke informatie vaak niet door  bepaalde hersengedeelten kan worden verwerkt.

Neurotransmitters ( chemische stofjes die in de juiste hoeveelheid aanwezig moeten zijn voor een optimale werking) zijn bijzonder belangrijk in dit proces. Eén van de belangrijkste neurotransmitters is het stofje dopamine. Dopamine zorgt ervoor dat je een gevoel heb van blijdschap: “goed voelen”. Bij een teveel aan dopamine zie je veel herhaalde activiteiten,  waarbij het niet ‘prettig voelen’ wordt ervaren. Een andere neurotransmitter is nor-adrenaline dat mede invloed heeft op de hyperactiviteit en een aantal leer- en geheugenproblemen. Bij een overmatige activiteit van nor-adrenaline is er meer sprake van ergernissen, men is bezig  met ‘aanvallen of verdedigen’ om in de behoefte te voorzien. ( fight/flight mechanisme). Serotonine is betrokken bij je stemming, je emoties, je slaap en het verwerken van pijnprikkels. Een tekort aan serotonine kan je meer angsten ervaren, opzien tegen, waardoor het lichaam extra stress ervaart en meer adrenaline gaat aanmaken. Door die extra adrenaline kan je het een tijdje volhouden dat lijkt een voor deel!  Het grootste nadeel is echter,dat na een “topprestatie” van het lichaam je zowel  het lichaam en de geest hebt uitgeput!

Het moge duidelijk zijn dat volwassenen en kinderen die problemen hebben om de ‘binnengekomen informatie’ goed te verwerken een unieke neurotransmitterhuishouding hebben, met name een tekort aan goedwerkende neurotranmitters.